|
Byliśmy w Matopos...
Miejsce słynne z
powodu słynnych balansujących skał.
Niesamowite. Moja teoria jest taka: Pan
Bóg zajął się tym miejscem dopiero
wieczorem w Sobotę Stworzenia. Zostało
Mu trochę kamieni. Zaczął budować jakieś
niesamowite góry. Ale nagle wybiła północ.
I tak zostało. Niektóre kamienie prawie
wiszą w powietrzu. Inne za chwilę powinny
spaść. Ale dyndają tak od tysięcy lat.
Wyłączona grawitacja normalnie!
No i na pięknej górze, z jeszcze
piękniejszym widokiem (Mały twierdzi, że tu
jest prawdziwa Afryka jak z Króla Lwa),
znajduje się grób Rhodesa. Dawnego,
białego właściciela Zimbabwe i okolic (że
przypomnę: do wyzwolenia, w roku 1980,
Zimbabwe nazywało się Rodezja). Grób
rzecz święta. Ale obok tego grobu stoi
pomnik. Architektoniczna porażka i
koszmarek. Do tego napis głosi:
"Odważnym ludziom, którzy zginęli w walce
z ludem Ndebele" (plemię, które tu
mieszkało, przetrwało białych i nadal
mieszka). Jakby ktoś na Kopcu Kościuszki
wywalił pomnik bohaterskim zaborcom,
którzy poginęli, biedactwa, w walkach z
polskimi dzikusami. I tego trochę nie
rozumiem.
Tu może sobie pozwolę na kolejną
teraźniejszo-historyczną obserwację: sądy.
Jeszcze 20 lat temu blade twarze w
śmiesznych angielskich, lokowatych, blond
perukach odmawiali Zimbabwiańczykom
prawa do godności. A dziś
Zimbabwiańczycy siedzą w sądach w tych
samych blond perukach. Wygląda to... |
