nbf

Kilkanaście stron temu  pisałem o naszej  wyprawie do Zambii. O  odwiedzinach polskich misjonarzy i misjonarek.  I o pewnej siostrze,  która zrobiła kawę i  opowiadała  niesamowite rzeczy. A  dziś dostałem maila od  mojej kuzynki. I oto  mamy dalszy ciąg  opowieści o s. Marioli:

Dzięki polskiej misjonarce Nelly będzie żyć.

Czytałam kiedyś na Twojej stronie o siostrze Marioli Mierzejewskiej prowadzącej  sierociniec w Lusace, która przywiozła do Polski małą dziewczynkę z Afryki i której  siostra adoptowała tę dziewczynkę. Wyobraż sobie, że ja pracuję z bratem siostry  Marioli; Kazimierzem. Opowiadał mi on o swojej siostrze i tej adoptowanej  dziewczynce, pokazywał zdjęcia  już wcześniej zanim przeczytałam o tym na twoich  stronach. Jaki ten świat mały : ) Nie wiem czy słyszałeś o tym że... (poniżej wkleiłam  artykuł z  Gazety Pomorskiej):

Grudziądzki neurochirurg Adam Zaborowski pomyślnie zoperował 8 letnią Nelly z Zambii,  usuwając jej guz mózgu. Dziewczynce, po 2 wcześniejszych operacjach, udzielenia pomocy już  nie podejmowali się lekarze w Lusace i Harare. (i to ją pewnie uratowało!; dopisek m.m.) Dla  Nelly Nyirenda była to ostatnia szansa ratunku. Dziewczynka, przebywająca w zambijskim  sierocińcu miała już za sobą dwie operacje. O zdrowie Nelly niestrudzenie walczyła Polka, siostra  Mariola, pochodząca z Nowego nad Wisłą. Już 13 lat prowadziła ten sierociniec w buszu i misję. Mówi siostra Mariola: To dziecko wiele wycierpiało, ale z ogromną siłą woli i spokojem znosi  kolejne operacje. Przyjęłam 2 miesięczną Nelly, kiedy miała grużlicę (po matce). Grużlicę  wyleczono, ale dziewczynka zapadła na pogrużlicze zapalenie opon mózgowych i trafiła na 4  miesiące do szpitala w Lusace. Pojawiło się wodogłowie, całkowity paraliż, straciła wzrok.  Lekarze dawali jej 2 miesiące życia. Zabrałam ją, umieściłam w  swoim pokoju w sierocińcu i tak  przeżyła 9 miesięcy. Kiedy zdołałam doprowadzić do wykonania badań tomograficznych,  poszukałam neurochirurga w sąsiednim kraju. Po usunięciu najpierw połowy ogromnego guza  (według lekarzy nie przeżyłaby próżni po wycięciu od razu całego), zaczęła siedzieć, mówić.  Wróciła nadzieja. Podczas drugiej operacji usunięto kolejną część guza. Nelly odbywała  rehabilitację, ćwiczyła. Ale i cierpiała, mdlała, traciła równowagę, przestawała mówić. Poczułam  się bezsilna, gdy w lipcu ubiegłego roku lekarz w Harare odmówił dalszej terapii i oświadczył, że  zrobił już wszystko, co możliwe.  Żaden szpital na świecie nie jest jej w stanie pomóc, tak   zawyrokował.Siostrze Marioli, walczącej o życie Nelly od 8 lat, pozostała już tylko modlitwa. I  wówczas jej mieszkający w Grudziądzu brat doradził skontaktowanie się z dr Adamem  Zaborowskim ordynatorem neurochirurgii Szpitala im. Biegańskiego, z powodzeniem  operującym najtrudniejsze przypadki. Chwytając się ostatniej przysłowiowej deski ratunku,  wysłała do niego wyniki badań, a ten wyznaczył konsultacje na 21 stycznia 2002 r. "British  Airways" zapewniły siostrze Marioli i Nelly bezpłatny przelot w obie strony. Operacja w Szpitalu  Miejskim w Grudziądzu odbyła się przed tygodniem. Trwała 7 godzin. Liczono się z utratą mowy,  wzroku, bezwładem. Jednak po 2 dobach na Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej Nelly  przebudziła się, poruszyła rękoma i poprosiła... o pomarańczę. Powiodło się. Gdyby nie ta operacja, Nelly nie przeżyłaby. Zmiany w mózgu były bardzo duże. Dziś z godziny na  godzinę jej stan się poprawia. Sprawniej porusza się o własnych siłach. Nie zawodzi pamięć    rozpoznaje na zdjęciach dzieci z sierocińca.

Niem mam zdjęcia Nelly. Więc na zdjęciu mój kolega z Mutoko.