scena szósta: PAŁAC HERODA
Narrator
I pobiegli pastuszkowie
Do Betlejem, tej mieściny,
By za anielskim posłaniem
Hołdy oddać dla dzieciny.
My tymczasem ich zostawmy,
Niech się cieszą taką chwilą,
Bo musimy jeszcze przeżyć
Scenę, mówiąc szczerze; niezbyt miłą.
Drodzy państwo, jak już wiecie,
Zły Herod – czyha na Boże dziecię.
I chętnie by Mu życie odebrał!
I tym sposobem wszelką miarę przebrał.
Za grzechy wszystkie i niegodziwości
Śmierć się zjawia w jego włościach.
Herod
Kto tu? Kto tu jest?!
Śmierć
(zawsze mówi bardzo spokojnie)
A to ja. Twoja śmierć.
Herod
Wolne żarty! Mam się dobrze!
Z tego świata się nie zbieram!
Śmierć
Ja nie pytam. Ja zabieram.
Zaraz skończysz żywot nędzny.
Wzrok ze strachu już masz mętny...
Herod
Precz ode mnie! Się nie boję!!!
Ja na nogach mocno stoję!
Śmierć
Kosa ostra. I nie chodzi mi o nogę
Lecz na twoją liczę głowę.
Herod
Dobrze! Starczy już tych starchów!
Śmierć
Żadnych strachów. Marsz do piachu.
Herod
Co chcesz?! Dużo złote dać ci mogę.
Śmierć
Po co mi to? Ja chcę głowę.
Twoją głowę pełną złych i czarnych myśli.
Herod
Gdzie są straże , czemu wyszli?!
Śmierć
Szkoda czasu z tobą gadać.
Czas ci już do kotła wsiadać.
Smołę już dla ciebie grzeją,
Już się wszystkie diabły śmieją.
Herod
Zostaw! Odejdź!
Jak cię prosić?!
Śmierć
Nie przekonasz mojej kosy.
Zaraz spadnie twoja głowa.
Nie wywiniesz już mi się...
Herod
Nie! Nie!! Nie!!!
scena siódma: Stajenka
Narrator
Scen drastycznych oszczędzimy.
Są tu dzieci; lepiej będzie
Gdy kurtynę opuścimy.
Wobec tego można orzec;
Że z Herodem jest już koniec.
Więc zostawmy tego stwora
Do Betlejem wracać pora.
I tam razem z pastuszkami
Jezusowi hołd oddamy.
Marian
Rany! Wiesiek, rzeczywiście
Nad stajenką niebo błyszczy!
Wiesiek
Więc to prawda mój Marianku,
Że się Bóg rodzi na sianku.
Marian
Jejku! W głowie mi się już kotłuje.
Co ty o tym myślisz Jurek?
Jurek
Już sam nie wiem...
Lecz nie wierzę,
Że to właśnie w naszym mieście
Bóg się rodzi.
Wiesiek
Jak być może ?
Jurek
Dobra chłopy. Teraz cicho.
Do stajenki jest już blisko.
Marian
Przygotujmy co tam mamy
I Dziecinie hołd oddamy.
(podchodzą do żłóbka)
Wiesiek
(szeptem)
Jejku, Jurek jak w to wierzyć?
Oto mały Bóg tu leży.
W niebie takie ma pałace
A tu sobie cicho płacze.
Jurek
Cicho! Nawet nie wiem co mam robić?
Klęczeć, stać czy siedzieć?
Najpierw trzeba coś powiedzieć.
(głęboki oddech)
No to ...
Jurek, Wiesiek i Marian (razem albo na zmianę, po wersie)
Bardzo nisko się kłaniamy,
Do nóg państwa upadamy.
Anioły nas tu sprowadziły
I o wielkim cudzie głosiły.
My jesteśmy pasterzami.
Chcielibyśmy Jaśnie Pani
Nasze skromne dary dać.
Maryja
Bądźcie goście pozdrowieni.
Wejdźcie w nasze skromne progi.
My tak samo ludzie prości.
Marian
Chociaż domek ten ubogi
Ale tu się rodzi Bóg
Co wybawi ludzki ród!
Maryja
Wielka to jest tajemnica,
Że Bóg swego dziś Dziedzica,
Co go zapowiedział w Raju,
Nam w opiekę dał.
Józef
Niczym nie zasłużyliśmy.
Dziękujemy żeście przyszli
Bo to dla nas wielki znak;
Że sam Pan Bóg nam pomoże,
Żeby spełnić plany Boże.
Marian
Wiele pomóc nie możemy
Ale dary co niesiemy
Może się Wam tu przydadzą.
Jurek
Z woli Bożej! Jest to jasne!
Aniołowie będą o Was mieć staranie.
Lecz przyjmijcie trochę sera....
Marian
Trochę mleka...
Wiesiek
I ten dla wygody kożuch,
Co go można położyć na sianie.
Maryja
Dziękujemy przyjaciele.
Dla nas to jest bardzo wiele.
Józef
Dary wasze przyjmujemy,
Dobrym słowem dziękujemy.
Jurek
Jeśli Wam to nie przeszkadza
To pozwólcie , że troszeczkę
Posiedzimy razem z Wami.
Józef
Całą noc jesteśmy sami.
Razem będzie nam weselej
Doczekać do rana.
Wiesiek
Tam nad lasem jakaś zmiana!
Ludzie tu jakoweś spieszą,
Wszelkie dary z sobą niosą.
Marian
Ależ jakieś wielkie pany!
Jakże oni są ubrani!
Musi to królowie jacyś.
Jurek
E, ruszajmy stąd chłopacy!
Gdzie nam w takie towarzystwo.
Maryja
Zostańcie pastuszkowie.
Ja też zachodzę w głowę
Któż to być może?
Wiesiek
Jurek, może to jakieś ministry?
Przyjechali służbowymi wielbłądami
Co by się pokłonić Panu nad Panami?
Jurek
Kto by nie był zostajemy!
I dzieciny pilnujemy!
Kacper
Bądźcie bracia pozdrowieni!
My z zamorskiej ziemi
Za gwiazdą przybywamy.
Jeśli pozwolicie
Hołd Bożemu Dziecku damy.
Józef
I wejdźcie jeśli wola wasza,
Widać sam Bóg was tu zaprasza.
Kacper
Witam Ciebie Królu Dziecię
Urodzony w żłobie!
Gwiazda Twoja nam w tej drodze
Prosto przewodziła.
Złoto – w darze Ci przynoszę
Dziecineczko miła.
Melchior
Ja przyniosłem Ci kadzidło;
Wonne i pachnące,
By Cię uczcić Dziecię Boże
Na sianie leżące.
Baltazar
A ode mnie wonna mira
Dla Ciebie zebrana.
Boś z wielkiego Nieba zeszedł
Aby cierpieć za nas.
Kacper
Już nie chcemy nosić koron
Królewskich na głowie
Dzisiaj w stajni hołd czynimy
Dzieciątku – Królowi.
(zdejmują korony)
Baltazar
Więc przed Tobą je składamy,
Na Twą wielką chwałę,
Bo Ty jeden królem świata
Jesteś Jezu mały.
Melchior
Król Herod też chce się pokłonić.
Prosił by go powiadomić
O miejscu narodzenia.
Józef
Wielki królu! Z anielskiego objawienia
Wiem, że Herod na życie dziecka nastaje
I dobrą wole tylko udaje.
Proszę was z całego serca:
Inną drogą do domu wracajcie
I wszystkim ludziom opowiadajcie
O Zbawiciela narodzeniu,
Dzięki Bożemu zrządzeniu.
Melchior
Więc tak będzie jak nam radzisz.
Bożego Dziecięcia nikt z nas nie zdradzi.
A pałac Heroda z dala ominiemy.
Maryja
Wracajcie szczęśliwie.
Dobrej drogi winszujemy
I za dary dziękujemy.
Narrator
I ruszyli królowie do swych własnych krajów
Pokłoniwszy się nisko według wschodniego zwyczaju.
Pasterze zostali w stajence do rana
Ciesząc się serdecznie z narodzenia Pana,
Który grzech Adama z ludzi przyszedł zdjąć
Przez to, że na siebie grzech nasz zechce wziąć.
Też i my się cieszmy z całego serca,
Że pokonany wąż, diabeł – bluźnierca.
Że Bóg dotrzymał swej obietnicy
I dał nam Syna zrodzonego z Dziewicy.
A wy którzyście dziś to oglądali
Pomnijcie, że Bóg od Nas tego czeka
Byśmy na tę Jego Miłość miłością odpowiadali.
Byśmy każdego drugiego człowieka
Jak brata traktowali,
Za którego Jezus też oddał życie.
Jezus Bóg prawdziwy, ludzi Odkupiciel.
Taki to i koniec naszej historyji
O Jezusku, Aniołach, Józefie i Maryji.
O pasterzach i królach. O tym cudzie Boskim
Który się był wydarzył w Betlejem żydowskim.
koniec?
p.s.
Dla wytrwałych, poniżej, poprawiona wersja sceny piątej. Z dedykacją dla Binka i Jego Przyjaciół, którzy chcieli krócej i więcej akcji.
Narrator
Może nie były to luksusy i wygody,
Ale pod miasteczkiem - nie znalazłszy żadnej gospody -
W mieście znalazła Święta Rodzina – stajenkę.
Siano, słona i żłób kamienny,
Dziury w dachu; to nie miejsce dla brzemiennej.
Ale cóż...
Cicha była noc, spokojna.
Tylko księżyc i gwiazdy na niebie
Świadkami byli tych wydarzeń,
Które zaszły w Betlejemie.
Lecz opodal tej stajenki,
Sprawiedliwym snem zmorzeni,
Spali smacznie pastuszkowie
Nie świadomi tego cudu
Który wkrótce świat odmieni.
Spali by tak aż do rana
Gdyby nie zjawisko Boskie.
Oto bowiem Aniołowie
Zamącili spokój błogi
Delikatnie mówiąc, troszkę.
Jurek
Rany! Marian! Co się dzieje?!
Noc tak wczesna a już dnieje?!
Jeszcze śnią się aniołowie!
Pomieszało mi się w głowie!
Marian
Ech, Jureczku, koniec świata!
Mówię ci to jak do brata.
Jurek
Marian, nie mów takich rzeczy!
Marian
A jak faktom tym zaprzeczysz?
Wiesiek
(zawsze mówi powoli)
Marian! Czego się tak drzesz?
Jurek
Wstawaj, Wiesiek - koniec świata!!!
Wiesiek
Koniec świata - tra ta ta ta!
Coście wczoraj oba pili?
Marian
Ty, abstynent, popatrz!
Zapamiętaj blask tej chwili
Bo to pewnie już ostatnia.
Wiesiek
Rzeczywiście coś tu nie gra...
Gdyby wszystko razem zebrać;
Głosy te i w niebie błyski...
Jurek
Wiem! To obcy!
Kosmici przylecieli!
I wszystkich ludzi zabić będą chcieli!
Wiesiek
No to brońmy się!
Marian
Czym? Kijami?
Chcesz się bronić przed laserami?
Wiesiek
To chociaż się schowajmy w naszej budzie!
Marian
Za późno! Idzie po nas ufoludek!
(stali razem i Wiesio zaczyna iść do Anioła)
Wracaj!!!
Wiesiek
(pada przed Aniołem)
My są biedne Boże dzieci.
Nie zabijaj, że nas przecież.
Widzę, że już świata koniec...
Anioł
Jakie UFO? Ja anielski jestem goniec!
Się uspokój mój Wiesławie.
Nie zatracę, ale radość wam przedstawię:
Otóż tutaj, niedaleko,
Stoi szopa, wiesz, nad rzeką.
A w tej szopie cud największy:
Syn zrodzony z Panny Świętej!
Ale wiedzcie pastuszkowie,
Że to dziecię to Syn Boży!
Bóg prawdziwy, przez proroków ogłoszony
W waszej szopie leży nędznie położony.
Jurek
Pan Bóg? W szopie?
Jako dziecię?
Ze szacunkiem, lecz koś plecie...
Anioł
Nie bój się, że się obrażę.
I piorunem nie porażę.
Ale dość taj próżnej gadki.
Do stojącej w polu chatki
Czas pospieszać.
Oddać pokłon taj dziecinie
I Najświętszej też Rodzinie!
Marian
Troszkę zakręcony jestem...
Ale skoro Bóg się z takim gestem
Między ludźmi zjawia
Biegiem ile sił do szopy!
Co stoita jeszcze chłopy?!
Wezmę... mleka garnuszek.
Jurek
A ja ser!
Wiesiek
(zawsze powoli)