.

.

WIELKA WYPRAWA NAD OCEAN, CZYLI:

CZĘŚĆ PIERWSZA

.

.

Się wybraliśmy ocean zobaczyć. Czyli jesteśmy w  Mozambiku. Śpimy około 500 km od domu. Dobrze śpimy bo tu  jest ciepło i jak w nocy stopa się wysunie spod koca  to rano nie ma odmrożeń (najgorsze jest to, że wcale  nie przesadzam).  Gościmy się w domu Taty Denisa. Tata jest  chirurgiem w miejscowym szpitalu. Przyjechali z  Rosji kilkanaście lat temu.  "Ciężka praca?" proste pytanie bo się wysilam po  rosyjsku. Tata nie bardzo zna angielski a ja wcale  nie znam portugalskiego (przypominam, że jesteśmy  w Mozambiku).  "Nie jest łatwo. Jest nas 2 chirurgów i mamy 1,6  miliona pacjentów. W tym rejonie to jedyny szpital ."

Niewątpliwym przebojem wyjazdu była piosenka nieśmiertelnej Ałły  Pugaczowej o rysowaniu słońca, czy jakoś tak. W byłych Krajach  Powszechnego Dobrobytu i Rad ona ciągle jest nr.1. Ciekawe o  czym będzie śpiewała za kolejne 50 lat?

Mozambik to biedny kraj. Widać to szczególnie na wsi. Domki  ledwo stoją. I ciekawostka architektoniczna: domki nie są tu  okrągłe. A buduje się z wielkich cegieł suszonych na słońcu. I pełno ludzi wszędzie. Przejechaliśmy przez dwie (z dziesięciu)  prowincji i wciąż mijamy ludzi na drodze. W Zimbabwe (Zambia  ma to samo) jedziesz i jedziesz i tylko czasem mijasz jakiś  samochód (w Botswanie mijasz tylko krowy, kozy i osiołki.  Pieszych nie ma wcale). A tu pełno ludzi.

UWAGA! TROCHĘ SIĘ COFAMY W CZASIE

Rodzinka  Denisa. Tata  pierwszy z  prawej  oczywiście.

spacerek po plaży

kwiatki dla  Ałły