Z Mutemwa pojechaliśmy do Botswany na rekolekcje. W  międzynarodowym składzie czas upłynął miło, pobożnie i... nie wszystko  trzeba opisywać. Teraz siedzimy w autobusie. Wracamy. A ja napiszę coś o tytoniu i  wołowinie.Tytoniu dziennie Zimbabwe sprzedaje 1000 000 kg! Miejscowy  gatunek: Virginia, jest najlepszy na świecie. W ten sposób palacze  najlepszych światowych marek (nawet Malborków) kurzą  właściwie  zimbabwiańską machorkę. Byliśmy kiedyś na giełdzie tytoniowej. Tu  zaopatrują się najwięksi producenci. Widzieliśmy te tony liści.  Oglądaliśmy przeprowadzanie transakcji, ale nic z tego nie zrozumiałem.  Używają jakiegoś dziwnego języka i dziwne gesty. Fajnie się to ogląda.  Ale o co chodzi? Nie wiadomo nic. Sama giełda wygląda sensownie:  czysto, dobrze zorganizowane. Zupełnie nie po afrykańsku. Krowy. W związku z ogólnoświatową paniką, którą wywołały zwariowane i  szalone krowy (stuknięci ludzie aż takich emocji nie wzbudzają, wiem bo  paru znam), w telewizorze jakiś europejski ważniak powiedział, że jeśli  Zimbabwe nie zaostrzy kontroli weterynaryjnych to się skończy eksport.  Czyli nastąpi lokalny koniec świata w Zimbabwe bo się skończą  zagraniczne dolary (tu nawet sól trzeba za zagraniczne dolary za granicą  kupować). Więc zaostrzyli bo dziś nas skontrolowali. Co prawda nie na  granicy (żadnego mycia opon i sandałków), przypominam, że wracamy z  Botswany, ale w samym środku kraju. 15 min temu zatrzymali nasz  autobus. Trzeba wysiąść bo będą mięso sprawdzać. Czyli szukać. Tu trzeba wyjaśnić, że każdy miejscowy autobus jest pełny. Nie tylko ludzi  ale i: misek, worków, toreb, baniaków, słomianych makatek, czasem się  dosiądą kurczaki z właścicielką itd. itp. Meble, rowery i worki z cementem  przywiązane są na dachu autobusu. Całe więc towarzystwo ochoczo przystępuje do ewakuacji siebie i  mienia. Po kilkunastu minutach autobus pusty. Jeden gutek w okularach  słonecznych (czyli władza) sprawdza. Najpierw zaglądnął do autobusu a  potem zapytał bez ogródek: "Kto ma mięso?! " Chwila ciszy. I po chwili  ciszy jedna kobiecina się przyznała, że ma parówkę. "I co?!"  pytają okulary.  I zjadła kobiecina i z mężem się podzieliła. Teraz okulary będą nas  wszystkich sprawdzać. Nadeszła moja kolej. Odwracam się do okularów  tyłem, nie z powodu okazania nieszacunku dla władzy ale z powodu  plecaka, który zwykle montuję sobie z tyłu. Okulary pomacały plecak ze  znastwem i stwierdziły, że jestem czysty i mięsiwa nie posiadam. I znowu jedziemy. A ludzie się patrzą co ten biały tak pisze.

 

o. Julian,  pasjonista. Chyba  od 40 lat pracuje w  Botswanie.  Ostatnie lata wśród  buszmenów na  Kalahari.  Niesamowity  człowiek.  Spotkaliśmy się na  rekolekcjach.

Typowy botswański obrazek:  wyschnięta rzeka. Za dwa miesiące tu  będzie Wisła. p.s. Od kilku stron (i przez kilka  następnych) zdjęcia są gorsze niż  zwykle bo mój skaner jest 600 km  stąd.