Rano odprawiamy pierwszą Mszę. A w Ewangelii: kto się nie  stanie jak dziecko  niech zapomni o Królestwie Niebieskim. I: kto przyjmie jedno z  tych dzieci Mnie przyjmuje. Się uśmiecham i przyglądam 50ciu  dzieciakom, które siedzą na  podłodze przed ołtarzem. Ich nikt nie chciał. Ale teraz mają  dom.

Środa, czyli odprawiamy Mszę  w wiosce trędowatych. Około  50 osób tu mieszka. Każdy ma  mały pusty pokoik i to  wszystko. Nic do roboty. 24  godziny nic.  Następnego dnia to samo. I  następnego. Nawet nie bardzo  jest jak iść na spacer:  wielu z nich ma bardzo  zniekształcone stopy. Lub nie  ma ich wcale. Spakować się i wyjechać:  przecież nie potrafię Im  pomóc. Albo zostać. Dla tego  jednego uśmiechu.

150 km od Harare jest miasteczko Mutoko (bardzo nie wyjątkowej urody). A 10  km piachów od Mutoko jest sierociniec. Po drodze przechodzi się przez wioskę  trędowatch. W sierocińcu jest 150 dzieci. Niestety wiele z Nich ma AIDS. Dzieciaki, które nie  chodzą jeszcze do szkoły nie znają angielskiego ani trochę, co nie bardzo  przeszkadza w porozumieniu się. Ale i nie ułatwia... Przyjechaliśmy tu z Małym dziś popołudniu. Teraz jest 19 i wszyscy śpią. Mały tu  posiedzi 5 dni a ja mam zamiar pomieszkać dłużej. Miejsce to jest prowadzone przez miejscową wspólnotę katolicką (białej twarzy  nie uświadczysz w promieniu wielu km) i się nawet ucieszyli jak im  zaproponowałem, żeby mnie przyjęli na trochę.

na zdjęciu u góry Couragie, a na dole Kobieta Tajfun, czyli Tekla

cmentarz w sierocińcu