HAIFA, czyli: Harare International Festival of the Arts, czyli ponad 120 przeróżnych  wydarzeń kulturalnych w 6 dni. Wielka rzecz. I było wszystko: od psa robota, który  sobie dialoguje z publicznością a jego pan żonglując kręglami zdejmuje marynarkę!  (przy okazji spadają mu spodnie) (Australia); aż do kwartetów smyczkowych z Włoch i  Korei albo delikatnie funkującego jazzu z Londynu i moralnie niespokojnego hip hopu z  NY. Był tez afrojazz czyli ostra jazda w wykonaniu dziadków w wieku rodziców ekipy  Buena Vista Social Club. I kiedy BVSC robią klimaty na scenie to ich afrykańscy  rodzice robią nawet ćwierć szpagatu i pół pompki! Bardzo dużo grup tanecznych: od baletu klasycznego do tańca bardzo współczesnego  (od Chile do RPA). I nawet był wieczór operowy.

HAIFA miała też bardzo śliczny polski akcent. Przyjechał z Warszawy  człowiek z wiolonczelą (akompaniował na fortepianie Filipińczyk z NY) i  tak zagrał, że nawet mnie wcisnęło w ławkę. Ludzkość zgromadzona się  dziwiła, że TAK można zagrać a zgromadzeni Polacy byli dumni i  szczęśliwi, że są Polakami. Sam to czułem! Oczywiście po wszystkim sprawa musiała się oprzeć o jakiś ekskluzywny  bar i zastawiony suto stół. Nawet nadzwyczajni artyści czasem potrzebują  zwyczajnego białka.

Na zakończenie HAIFy koncert  Olivera Mtukudzi. Najjaśniejsza  tutejsza gwiazda. Już dawno nie  byłem w takim młynie na koncercie  (oczywiście staliśmy pod samą  sceną)." Tuku"  gra dłużej niż Krzychu  Krawczyk a nuta świeża jak Nirvana  albo 2Tm2,3. Publika od 10 do 70 lat  zabujana całkowicie. W Polsce  karmieni muzycznie odpadkami z  Bałkanów i Ameryki Łacińskiej nie  znamy tych rytmów. A szkoda! Tylko  jaki zespół TAK potrafi zagrać a do  tego TAK tańczyć równocześnie (sam  nie wiem co trudniejsze). No i trzeba  jeszcze mieć coś do przekazania poza  egzystencjalnym wynurzeniem, że   "do tanga trzeba dwie sztuki".

Ostatni CD "Tuku".  Rewelacja.