Zambijskie drogi... Znowu 8 godzin takiej trzęsawicy, że przymiotników  brak i po 260ciu kilometrach znowu w Livingston. Na drodze spotkaliśmy  może 4 samochody, sanie!!! (woły ciągnęły te sanki po piachu, kółka by  się zakopały) i 1 rower z całą rodzinką na rowerze: mama, tata i chyba  synek (tak szybko jechali...). Ale to też ma swój urok kiedy w głębokim piachu fruniesz wielką bryką      100 km/h.

Wybraliśmy się zobaczyć Vic. Falls od  zambijskiej strony (znowu wyglądamy  jakbyśmy się w ubraniach kąpali). Mówią,  że tu nawet ładniej niż od strony  Zimbabwe. Ja tam nie wiem. To wszystko  tak piekne, że wierzyć się nie chce.  Ładniejsze nawet niż Pałac Kultury i Nauki  w Warszawie. Naprawdę!  Zeszliśmy na dół, do samej rzeki. Jakiś  gość się przysiadł i mówi: "Tu powinien  przyjechać każdy kto wątpi w istnienie Pana  Boga. Popatrz, to musiał stworzyć Ktoś.  Ktoś mądry i dobry. To jest za piękne, żeby  było dziełem nierozumnej natury."

Piotruś sprawdza czy przejedziemy

Romek zabrał nas w  nocy na wieś, do buszu,  na kolacje do jednego z  naszych. Oglądaliśmy  malutką, okrągłą chatkę  zbudowaną z błota i  słomy, w której jeszcze  niedawno mieszkało  dwóch misjonarzy.  Przez 4 lata. Totalny  odjazd. A jaki mieli  prysznic: "Tu się siadało  na tym kamieniu i  polewało się wodą."