Włączyć trzeba wyobrażnię bo było tyle wody  wszędzie, że w najfajniejszych momentach  zupełnie nie dało się włączyć aparatu.

Od kiedy przyjechałem do Afryki się nasłuchałem o tym  wodospadzie! Zdjęcia też oglądałem. I wreszcie nadejszła ta  wiekopomna chwila. Wielka moja wyobrażnia została całkowicie  zadziwiona. Stoimy mokrzy do ostatniej niteczki (jest po porze  deszczowej i wody mnóstwo). Deszcz leje ze wszystkich stron.  Właściwie to nie deszcz tylko wysoka na 200 metrów chmura  wody. I się gapimy zdumieni. Szeroka (Wisła w Warszawie to  strumyk) rzeka spada ponad 100 metrów do wąskiego kanionu.  Wygląda to jak wodospad na morzu a nie na rzece. Tym  kanionem biegnie granica zimbabwiańsko zambijska (nad  kanionem jest wspólny most).