Trochę świętowaliśmy muzułmański Id  (zapis fonetyczny i jest to część  dłuższej, niezapamiętywalnej nazwy,  ale używa się tego skrótu). Nasze  świętowanie polegało na dostaniu  znacznej ilości jedzenia  muzułmańskiego w wersji indyjskiej. I  ochoczym jego skonsumowaniu. Muzułmanie w roku mają dwa wielkie  święta: jedno po zakończeniu ramadanu  (w skrócie też Id) i drugie teraz  (związane z pielgrzymką do Mekki. W  tym roku prawie 2 mln pielgrzymów i  35 osób zadeptanych). Święto ma  związek z ofiarą Abrahama, który miał  swojego syna Izaaka (a nas w szkole  uczyli, że Araby przyznają się do  drugiego syna Abrahama: Izmaela!)  złożyć w ofierze, ale w końcu Pan Bóg  zesłał baranka na ofiarę.  Więc rano każda rodzina musi zabić  kilka zwierząt  (w zależności od wielkości rodzinki)  a potem podzielić się mięsem z ubogimi  (1/3 mięsiwa) i krewnymi (też 1/3).  Nasi znajomi tradycyjnie zadzwonili do  Domu Dziecka, żeby przyjechali i  zabrali korban (tak to się jakoś  nazywa).

Rzym swoją cywilizację  rozwoził po całym świecie pięknymi drogami. A  cywilizację do Afryki kobiety  wnoszą na głowach.

Te muzułmany całkiem fajne są. To  teraz coś więcej na temat: jakie one  również współczujące. Najlepszy Małego muzłmanski kolega  Badir, bardzo się przejął Małego  zbawieniem. Najpierw Mu ze  smutkiem oświadczył, że dopóki Mały  się nie nawróci, czyli przekona do  nauk Proroka, niechybnie usmaży się         w piekle. A potem zaproponował  wszelaką pomoc w odnalezieniu  Prawdy i staniu się prawdziwym,  bogobojnym muzułmaninem. No fajne te Araby, no!

Koło Harare jest Lion Park. Czyli  przemieszczamy się własnym  samochodem po ogrodzonym  lesie a po naszym własnym  dachu przemieszczają się lwy. No i kiedyś Mały się tam wybrał z  kolegą. Rowerami, bo  samochodów nie posiadamy. I  Ich z tymi rowerami nie wpuścili! Bo nie wolno dokarmiać  zwierząt...

Powoli dobiegają końca obchody  urodzin Rudka. Nie zamierzam tu  opisywać bogatego bardzo, 3  dniowego przebiegu uroczystości. W  każdym razie na koniec, zupełnie  nieoczekiwanie zrobiła się dyskoteka  pod chmurką. Afrykańska muzyka i  afrykańskie tańce z Afrykankami. Ale,  żeby podkreślić polski charakter  uroczystości trzeba też było zapodać i  polską nutę swojską. Oczywiście (...)  nie obeszło się bez disco polo. A  wywrzeszczana przez nas "Godzina  piąta, minut trzydzieści..." stała się  niekwestionowanym hitem imprezy.  Nie zabrakło też ostatniego pałerpleja   "Who let the dogs out". Przerabialiśmy  tekst w szkole, jakby ktoś chciał...