Na pierwszy biwak wybraliśmy miejsce koło drugiego co do wielkości  wodospadu w Afryce. Przyjechaliśmy w nocy więc nic nie było widać.  Rano, po wyjściu z namiotu, widać było tylko mgłę, ale poszliśmy  poszukać tego wodospadu. Idziemy przez jakieś krzaki i nic. Ścieżka się  powoli kończy. Nagle, w jednym momencie mgła znika a my stoimy na  krawędzi 300 metrowej ściany. Na dole, po horyzont, wielka równina z  niewielkimi górkami. Obok spada wodospad. Kawałek dalej następny.  A słońce takie kolory wymyśla, że dech się z rozdziawionej gęby nie  wydobywa.

I to jest sam począteczek tego, co przeżywaliśmy przez dwa dni. Żeby nie przeciągać narracji: zdobyliśmy najwyższą górę Zimbabwe  (wyższa niż Rysy). Potem Mały z wody z wodospadu (tam są ich  dziesiątki) ugotował najlepszą na świecie kawę. No i postanowiliśmy pojeżdzić konno. Czekałem na jakieś wskazówki:  gdzie ten koń ma przód a gdzie tył, jak bestię zatrzymać itd. Ale nic z  tego. Po prostu pojechaliśmy do lasu. Nie wiedziałem, że konie po  takich górach potrafią chodzić! Prawie mi głowę urwała kolejna  zaliczona twarzą gałąż (potem się nauczyłem trochę skręcać), kiedy  stało się najgorsze: GALOP. Nie było się czego chwycić! Zresztą ten  koń  nie umiał galopować bo rzucał mną strasznie... To nie była bułka z  masłem (ale jak to pisze to nie stoję! Choć cztery litery obtłuczone mam  strasznie).

Znowu się rozpisałem. Więc na koniec zrobiliśmy małe zakupy:  200 litrów benzyny (całą drogę wieżliśmy wielką, żółtą beczkę). A 200 metrów przed domem ktoś na poboczu macha jakąś  szmatą. Mały mówi: "Może to policja?" Rzeczywiście była to  policja. Za bardzo się rozpędziłem. Ale dostałem zniżkę  znaczną (nie wiem czemu) co przy obecnej inflacji, czyni tę  sytuację raczej zabawną. A my mamy już pomysłów 126 na kolejne weekendy...