Nasz Afryka - prezydecina

Wszystko było zaplanowane. Samochód pożyczy Joseph. Namiot
Fatima. Mały ma mapę. Jedziemy do Nyanga! Czyli jedziemy do
Zakopanego (tłumacząc na polski). No i nie ma petrolu. Jest
wieczór, rano mieliśmy jechać a Robert M. całą kasę narodową
ukradł albo zmarnował na zabawę w wojnę w Kongo i od miesięcy
normalnie nie można kupić w tym mieście paliwa. Araby zakręciły
kurek, bo Robercik, w kółko golony, zapomniał zapłacić. Jedną
ze swoich kopalni diamentów by sprzedał i byśmy mogli się w
benzynie kąpać.
Siedzę załamany i w końcu se mówię: "Musisz zrobić z tym
porządek. Z tym gutkiem Robertem."
I już miałem iść i zrobić porządek a tu Mały wpada i się drze, że
załatwił paliwo.W ten sposób my jedziemy. I w ten sam sposób
Robercik dalej będzie kradł. Tylko powinien Małemu
podziękować.
To i tak musze tam iść i powiedzieć, żeby rzeczywiście
podziękował Małemu!
Morał bajeczki: uśmiechaj się do ludzi. Któryś z nich może kiedyś
Ci życie uratuje. A Ty nawet o tym nie będziesz wiedział.

Afryka jest piękna! Już to chyba pisałem, ale proszę zapamiętać, że każde
kolejne "pięknie" jest piękniejsze od poprzedniego "pięknie". Słów brak.
Godzinę temu wróciliśmy z Nyanga. Góry, takie skrzyżowanie Tatr z
Beskidami. I ludzi nie ma wcale. Za nic nie wiem jak to opisać. Już sam
bajer, że powoziliśmy z Małym (byliśmy we trzech jeszcze z
Chińczykiem) taką wielką terenową bryką. A drogi gorsze niż w Delcie
Okawango. Pierwsze napotkane wielkie kałuże najpierw Mały pokonywał
wpław, żeby sprawdzić czy są przejezdne. A potem, już bez zbędnych
ceregieli, tylko się redukowało bieg, dodawało gazu i podnosiło nogi.
Na pierwszy biwak wybraliśmy miejsce koło drugiego co do wielkości
wodospadu w Afryce.