.

sztuki trochę miejscowej

Przed chwilą wróciliśmy. 150 km od stolicy, w środku lasu (fantastyczne  miejsce; dziwne  góry, jakie tylko w Afryce widziałem) jest wioska  trędowatych. Ludzie bez palców, bez twarzy, bez rąk i nóg. Czułem się jak  nieproszony gość... Ale oni się po prostu uśmiechali, witali. Traktowali nas  jak miłych gości. Ktoś kupił sweter od jednej trędowatej pani, która zrobiła  go na drutach. Kilka kilometrów dalej jest sierociniec. Ok. 80 bosych, uśmiechniętych  dzieciaków. W jednym domu niemowlaki. Połowa z tych dzieci ma HIV.  Skazani. Nikt ich nie potrzebuje. Kilka wesołych kobiet się zajmuje tą  gromada. Robią to, bo tego oczekuje od nich Bóg. I nikt im za to nie płaci. Na  ziemi. Większość dzieci zna tylko język shona, co wcale nie przeszkadzało  nam niezle się bawić. Kiedy przyjechaliśmy do domu zapodałem " Małą wojnę"  Lady Pank. Nie  wiem czy oni wiedzą o czym śpiewają, ale śpiewają właśnie o Nich. O tych,  którzy żyją, choć ktoś im sens tego życia odebrał. Ale Oni się nie poddali.  Mają swoją małą wojnę. Małą, bo bardzo indywidualną. Ale wojna to  prawdziwa bo o wszystko. Walczą, bo mają nadzieję, która wystarczy, żeby się  nie poddać. Bo Oni też są po to  "żeby żyć i tańczyć ".

Nic milszego nad poobiednią drzemkę (tu się mówi: polanczową). A tu  nagle Mateo (Indonezja) wpada i przerywa święty czas zawiązywania  sadełka. I się wydziera, że muszę TO zobaczyć. Próby zignorowania  intruza nie przynoszą spodziewanych rezultatów. Więc zwlekam się z  wyrka mamrocząc, że jeśli jest to coś mniejszego niż likwidacja SLD albo  odkrycie rozumnego życia na Marsie to Mu po prostu przegryzę tętnicę na  szyi i się wykrwawi, a On mi pokazuje ... żółwia. Idzie sobie żółw pod  naszymi drzwiami. Też nie wiedziałem, że w naszym lesie mieszkają  żółwie, ale po co ta panika? Żółwie powoli chodzą  wiec spokojnie mogłem  dokończyć drzemanie i jeszcze by gadzina dreptała przemierzając nasze  podwórko. Na koniec Mateo wpakował żółwia do wiadra. Nie wiem po co.  Ale wydawało mi się to dostateczną karą za nieumyślne spowodowanie  poważnego zakłócenia popołudniowego lenistwa. Ciekawe tylko jak Matea  do tego wiadra wpakować? A jak już wszyscy zobaczyli żółwia to  ogłosiłem żółwiową amnestię. I żółw gdzieś poszedł.