Wieczorkiem oglądamy film. Kino pod chmurką. Potrzebny jest komputek,  jakieś głośniczki, żeby ładnie było słychać i pięknie jest. Ciekawostka  techniczna: mamy filmy na CD! Powtarzam: CD a nie DVD a jakość taka  sama. Ale nie w tym rzecz. Otóż po filmie zwijamy kino a Mały zaczyna  krzyczeć: " WĄŻ! WĄŻ!!!"  Rzeczywiście, leży bestia pod drzwiami Rudka. Ktoś szuka noża, ktoś szuka kija, ktoś pisze ostatni list. Jesteśmy gotowi do decydującego starcia! Powoli osaczamy gadzinę. Nie możemy pozwolić by  potwór przejął inicjatywę. Plan jest prosty: najpierw... No dobra.  Naprawdę było tak: Mały w pewnym momencie mówi: " Co to? Wąż?"   Rzeczywiście. Ciekawe czy jadowity? Jak to sprawdzić? Na szczęście do   kina  przyszli starzy misjonarze, którzy akurat są w Harare na kursie  biblijnym. I bez sprawdzania jadowitości jeden z nich kijem od szczotki  rozwala gadzinie łeb a drugi polewa bydle denaturatem (mamy grila, mamy  denaturat) i podpala. Koniec. Właściwie nie koniec. Bo potem jeden ze  starych misjonarzy powiedział: " Teraz można go zjeść."  I teraz to już  definitywnie koniec.

Wąż! Wąż!

Ktoś zastrzelił prezydenta Kabile z Kongo. Pomimo, że jestem  pacyfistą (uzbrojonym) komentarz będzie okrutny: w końcu się  te pajace przekonały (mam na myśli tych nienormalnych  prezydentów afrykańskich z naszym na czele), że ich władza nie jest nieskończona i sami nie są wieczni. Nikt więc tu po nim  nie rozpacza, ale problem jest: otóż od wielu lat w Kongo  (jeszcze niedawno Zairze) trwa wojna. Chodzi oczywiście o  diamenty. Nasz oszołom Mugabe wysłał na tę wojnę 12 tysięcy  chłopaków z Zimbabwe. Sam dostał za to kopalnie diamentów  a Zimbabwe za każdy dzień wojny miało dostawać  ok. 1 mln dolców USA. Tylko że od 2,5 roku Zimbabwe nie  dostało ani centa. Czy ktokolwiek teraz spłaci długi?

małpa je moją frytkę