taki zwykły obrazek

Przerabialiśmy w szkole trochę (będzie po polsku:) Szekspira. I się zrodziła myśl: zróbmy i my wielki teatr!  Mamy więc się zająć "Czerwonym kapturkiem , bo się okazuje, że znają to ludzie z całego świata! Tylko  troszkę to zmieniłem... Po krótce: mama Cz. Kapt. produkuje narkotyki, Cz.K. jest dostarczycielem  prochów (słynny koszyk!) do babci, która jest dilerem (razem ze swoim kochankiem), wilk to  przedstawiciel drugiej mafii, która chce przejąć handel w całym lesie. Wilk już prawie odkrył, kim  naprawdę jest Cz.K. i mówi o tym żonie, która jest kochanką leśniczego (a leśniczy na własna rękę chce się rozprawić z narkotykową mafią, bo jego ulubiony pies znalazł w lesie paczuszkę z białym proszkiem, zeżarł  to i zdechł). Wilk biegnie do chaty babci, żeby wykończyć babsko i Cz.K. i oczywiście przejąć biznes, ale  jest tam kochanek babci. Szamotanina. Wchodzi Cz.K. Wpada leśniczy z flintą i chce ich mózgami  udekorować ściany, ale na to wszystko wchodzi Niebieski Kapturek (kiedyś koleżanka z klasy Cz.K., a  teraz policjantka), która już dawno podejrzewała, co się święci (jeden z jej szpicli był przebrany za kwiatka  i podsłuchał słynny dialog wilka z Cz.K. w lesie) i tłumaczy leśniczemu, że  lepszy będzie proces niż  samosąd. To tak mniej więcej. Teraz tylko muszę to napisać po angielsku... Jak (będzie po polsku:) Szekspir?

Na Nowy Rok wróciliśmy do  Lethlakane. Miejsca tu mało. Tylko  mały pokoik. Śpimy więc po  jednemu w tym pokoiku właśnie, w  zakrystii, w kościele i Mały  oczywiście w kuchni. Tylko światła  nie gasi, żeby Go karaluchy  omijały. Byki takie, że po ciemku,  jak ci taka bestia na grdykę stanie  przypadkowo, to chłopa zadusi! W ostatnią noc wieku odprawiamy  Mszę. Przyszły dwie rodziny. No i Sylwester. Tańców nie było,  bo nogi tak poparzone przez  słoneczko, że nawet chodzić  ciężko. Posiedzieliśmy w kuchni. I  fajnie było.

Znowu w Zimbabwe. Pod opieką złodziejskiego  ojca Narodu p. Mugabego. Już na granicy widać  jak głupek troszczy się o swoich poddanych:  zabrakło druków dla przekraczających granicę  samochodem więc dostaliśmy druk dla...  samolotów. No i trzeba było wpisać numer  licencji pilota.

Stało się! Oficjalnie zaistniała PANIKA 1/3. Widownia  była międzynarodowa i niezorientowana w piękności  polskiego języka. Więc graliśmy raczej do tańca.  PINGWIN był hitem wieczoru, ale mi się najbardziej  podobało, kiedy siedzieli wszyscy na ziemi z  wywalonymi językami; czyli nieśmiertelna LABADA. I wszystko było super. Tylko brakowalo pozostałych  2/3ich: kierownika Franciszka F., Stefana, Jacusia i  Hułana...