Great Zimbabwe

a to jest jeden dolar  zimbabwiański

No to jedziemy zobaczyć te lwy i słonie. 15 godzin po buszu na pace  wielkiego jeepa z napędem na dwie osie. Bez napędu na cztery koła nie  ma co tu zaglądać. Droga do Sulęczyna przy tym to  autostrada albo  schody ruchome. Wielkie kałuże, góry piachu i dziury chyba na drugą  stronę ziemi. Zwierzydło wszelakie. Od A_ntylop do Ż_ółwi (a  najpiękniejsze były żyrafy bo patrzą się inteligentnie, ale biegają  głupkowato). Koło mostku, z którego krokodyl ściągnął dziewczynę,  robimy sobie przerwę obiadową. Tylko lwów i słoni nie widać. Jest pora deszczowa więc wszystko siedzi w zielonych krzakach. Nadziei nie  tracimy. Ale można głowę  stracić bo tak trzęsie, że się ta głowa może  urwać (Marek udowadnia, że takim samochodem nie trzeba zwalniać  nigdy...). Zaczyna się robić pózno. Trzeba wracać. Ale jak bez lwa i  słonia??? W jakimś bajorze natykamy się na 14 hipopotamów!  Dziwne, ale to one są najczęstszą przyczyną wypadków. Ludzkość wyłazi ze swoich pięknych samochodzików, żeby popatrzeć, bo  wyglądają naprawdę miło, i ...  Zmierzch. I nagle jest! Słoń! Śliczny, wielki i z kłami. Może 5  metrów od nas. Lwa ciągle nie ma. Zapada noc. Taka czarna jak tylko w Afryce może być czarna. Do domu 150 km. A jedziemy średnio 20  km/godz. Marek ma dość (i nie dziwne, bo to już 13 godz. za  kółkiem). No to robimy krótki odpoczynek. Z samochodu nie  wyłazimy. Mija parę minut i... nie możemy odpalić silnika!!! Trzeba pchać. Złazimy i pchamy. I wtedy, całkiem blisko, słyszymy ryczącego  lwa!!! Ryczy trochę strasznie. Pierwszy odruch i zaczynamy pakować  się na samochód. Żartów nie ma. No ale trzeba pchać! Pchać tę wielką  kupę złomu po piachu. Cykoria już niezła, bo ten wariat ryczy całkiem  strasznie. Nie ma chętnych na bycie kolacją lewka. Odpalił. Jedziemy.  Już nikt nie chce lwów...