Nasza Afryka - wigilia

Wigilia to była bajka. Polska bajka w
Afryce. W polskim towarzystwie i to się
może już nigdy nam nie zdarzy. Jedzenie
miało smak jedzenia! A przecież
zrobiliśmy to sami! Najpierw barszczyk
Małego. Poezja. Rybka Rudka poemat.
A ja nie Mickiewicz, żeby to opisać.
Nawet moja kapusta z grzybami
smakowała jak kapusta z grzybami. Nie
chwaląc się. Świeczki, kolorowe
(właściwie jednokolorowe) serwetki,
polskie kolędy z płyty, którą dostałem w
Nysie na afrykańską Wigilię właśnie i
spanikowane  kolędy z kasety... Potem
była pasterka. W intencji Rodziny i
wszystkich Przyjaciół, co po przeciwnej
stronie równika; byliśmy razem. A jak
miejscowi zaczęli śpiewać i tańczyć to
nam buty i sandały pospadały.
Po komunii Mały wziął gitarkę i
zaśpiewał dwie nasze,  panikowe
kolędy. Szał publiczności, czyli wiernych
zgromadzonych.
Gdyby tu kiedyś cała Panika mogła
zagrać...
To się nam Pan Jezus narodził. I się tej
nocy na pewno nie wyspał.
Ale się cieszył.
Na pewno.